اشعار

ندارم از تو به جز تو نه خاطری نه خیالی            نشسته‌ام سرِ راهی شکسته‌ام به چه حالی

به اشـتـیاقِ نگـاهی در آرزوی وصالی            خدا کند که بیایی در این هوا و حـوالی

خدا کند که بریزم به پات خون حـلالی

قـلم گـرفتم و نـقـشت به قـبله‌گاه کـشیدم            ببخـش حضرت قـبله که اشـتباه کـشیدم

نه کعبه را که تو را باز تکیه‌گاه کشیدم            تمام خلقِ جهـان را در این پـناه کـشیدم

که مثـل قـله بـلـندی که مثـل آب زلالی

مَلک به سجده بخواند که مالکِ ملکوتی            نفس به سینه بماند چه حیرتی چه سکوتی

و آمـدی و سـرودند اُمـیدِ این بـرهـوتی            چه جلوه‌ای چه جلوسی، چه جذبه‌ای جبروتی

عجب جمال جمیلی عجب شکوه و جلالی

مُحامِد تو چه گویم که ماورای صفاتی1            که کردگار صراطی محـمدی و جناتی

همه حَـسن سکناتی همه عـلی جـلـواتی            چـقـدر پُر برکـاتی چـقـدر فـاطمه ذاتی

که تو حسینِ حسینی که تو حسین خصالی

همین‌که تـیغ بگـیری به اقـتدار بگیری            علی شَوی و به دوشت که ذوالفقار بگیری

شبـیه شیـر بـیایی فـقـط شکـار بگـیری            تـقـاص عـالـم و آدم زِ نـابکـار بگـیری

رکاب توست ابالفضل امـیر ماه جمالی

خدای غیرت و قدرت علیِ همت و صولت            نجف تبارِ شهامت شرف‌نژادِ شجـاعت

به تیغ هول و مهابت بزن به ریشۀ ذلت            که جهل و تلخی و غارت رسیده‌است به غایت

که تو امان و امینی که تو پیـمبر و آلی

برس به دادِ زمانه که کـفر را بتـکـانی            که خصم را سرِ جایش به یک غضب بنشانی

برای اینـهـمه غـزه، برای قـبـرِ نـهـانی            حرم بـساز و به آنجـا سـلامِ ما برسانی

تویی و لشگر ایرانی‌ات، ببین چه وصالی

کنون که صاحب مژگان شوخ و چشم سیاهی            نگاه دار دلی را که برده‌ای به نگاهی2

به کشتگانِ خودت خوان نماز بر سرِ راهی            شهید عشق نخواهد نه شاهدی نه گواهی

به عـاشقان تو مانده نه قـوَّتی نه مجالی

مخـواه بی‌تو عزیزم در انتـظار بمـیرم            در اضطراب بمانم در احـتضار بمیرم

در این هوای گرفته در این غبار بمیرم            بیـا که آخـرِ عـمری کـنـارِ یـار بـمـیرم

خدا کند که جوابی دهی به غرقِ مَلالی

گرفته‌ام به اُمیدی دوباره دست دعـا را            که گـفـته‌اند برایم حـدیثِ شاه و گـدا را

نشـسـته‌ام که بگـیرم کمی نگـاه خدا را            برای مـادرم امـشب بـرات کـربـبـلا را

که پیرزن بفرستد سلام و عرض سوالی

شنیده‌ام که شب و صبح گریه نانِ تو است و            هزار سال غم و روضه داستانِ تو است و

هنوز قـتـلگه‌ش پیش دیدگانِ تو است و            هنوز عمۀ سادات روضه‌خوان تو است و

که در برابر زینب به نیزه هست هلالی

1 سعدی

2 فروغی بسطامی

وقتی که در دنـیا سـتم مرسوم باشد            وقتی عدالت گنگ و نا مفهـوم باشد

وقتی ظهور از چشم‌ مردم دور مانده            وقتی نـفـس آلـوده و‌ مـسـمـوم باشد

وقتی کسی چشم انتظاری را بلد نیست            وقتی بشر از عاشـقی محـروم باشد

حق می‌دهم در خانۀ تاریخ، یک زن            آوازه‌اش پـنـهـان و نـامـعـلـوم باشد

حق می‌دهم چونانکه زهرا بود مظلوم            مـیـراث‌دار فـاطـمه، مـظـلـوم باشد

اما خدا می‌خواست از میراث مریم            نـام زنی در دفـتـرش مـرقـوم باشد

اما خدا می‌خواست از زن‌های تاریخ            با نام نرجس، دفـترش مخـتوم باشد

زهرا عروسش را خودش بر می‌گزیند            حـتی اگـر شـه‌زاده‌ای از روم باشد

باید به چـشم حـضـرت زهـرا بیاید            در خانـۀ حـیدر چنین‌ مرسـوم باشد

تأثیر یُذهب، عنکمُ الرجس است و قطعاً            نرجس زنی پاکیزه و معصوم باشد

اوصاف او را در کُتب کمتر نوشتند            تـاریخ بـایـد تا ابـد مـحـکـوم بـاشـد

فرزند او؛ موعود؛ پنهان مانده، باید            او نیز چون فرزند خود مکتوم باشد

فرزند او یک روز می‌آید سرانجام            روی لـبـش آن‌روز یا قـیـّـوم بـاشـد

آن‌روز، آری دوسـتـانش شادمـانـند            آن‌روز، آری دشمنـش مغموم باشد

خـورشید هم در آسمان رؤیت نمی‌شد            دیگر کسی با ماه، هـم‌صحبت نمی‌شد

چـشم سـتاره لحـظـه‌ای سوسو نمی‌زد            رنگین‌کمان در محـفلی دعوت نمی‌شد

خاک از وجود تیرۀ خود دست می‌شست            باد از سکون خویش بی‌طاقت نمی‌شد

آتش مجـال شـعـله‌ور بودن نـمی‌یـافت            رود از نـبـود مـوج نـاراحـت نـمی‌شد

غنچه به خواب مرگ می‌رفت و پس از آن            از خـلـوت خـود وارد جَـلـوَت نمی‌شد

ارکان هستی را خـدا مـیزان نمی‌کـرد            دار و نـدار ما به جـز ظـلـمت نمی‌شد

منظومه‌ای در کهکشان باقی نمی‌مـاند            اصــلا خــدا آمــادۀ خـلـقـت نـمـی‌شـد

این سرنـوشت شوم ارکـان جهـان بود            عـالـم اگر که صاحـب حُـجّـت نمی‌شد

ای کاش در هر محفل اُنسی که داریم            از هیچ‌کس غیر از شما صحبت نمی‌شد

سر ز پا نشناسم امشب از شعف            می‌روم گه سامرا، گاهی نجف

بی‌قـرار زلـف حـیـرت‌فـام یار            مـی‌زنـم پـیـمـانـه را با نام یـار

طوف خالِ حضرت چشمان او            می‌کـشم از سینۀ دیوانه "هــو"

هـم‌نــوا بـا نـغـمـۀ کـروبــیــان            مـی‌روم در اوج اوجِ لامـکـان

جـبـرئـیـل مدح ساغـر می‌شوم            بـاده‌نـوش خـمّ حـیـدر می‌شـوم

می‌شوم حلاج و می‌گویم جنون            سـاقــیـا "إنـا إلـیــه راجـعــون"

"قـل هـو الله احد" خُـمّ و سـبـو            مـیـزنم پیـمـانه را با نام "هـو"

حضرت توحید، یا حبل المتین!            نـعـبـدوا ایّـاک نـعـبد نستـعـیـن

در مـدیحت سِرّ سبـحانَ الـراء            حرمت انشاء نامت "من تشاء"

غایت الغایاتِ غیب، ای آشکار!            معـنی "أحـبـبَتُ" را آئـیـنـه‌دار

حجّت و برهـان "الله الجـمـیل"            آفــریـنـش را ظـهـور او دلـیـل

برزخ الکبرایِ حـکـمت آفرین            قـوّت نـقـل از دم روح الامـین

گـشته برپا پـایـه‌های بیـسـتـون            چون تو هستی معنی "کن فیکون"

ساحت چشم تو عرشِ کبریاست            قامت عشق تو شرح "إنّما"ست

خطّ و خال و عارض و گیسوی تو            "إهـدنـا" یعـنی خـَمِ ابـروی تـو

می‌شوم هم‌صحبت روح الامین            می‌نویسم نام تو "فـتح الـمـبین"

تا زمان خـیـبـر یـوم الـظـهـور            باشم از یـاران بی‌پـروای نـور

اصلاً امشب می‌نویسم بیـقـرار            مستم و مجنون و محو و مِی‌گسار

لام الف، "لا"، لاجـرم دیوانه‌ام            عـشق تو تاک و خم و پیمانه‌ام

جنب و جوش واژه‌ها در دفترم            مست مست از جامِ عشقِ حیدرم

شیعۀ چـشم انتـظـار ذوالـفـقـار            معنی تَـمـّارم و سـرمـستِ دار

کوکب دُرّی "یـوقـَد مِن شـَجر"            یابن زهـرا، مـنـجـی نوعِ بشر

هــادِم ابـنـیـۀ شـرک و نــفــاق            مُصلح کلّ، معنیِ حُسن الوِفاق

آیـه آیـه در مــقــام عـشــق تـو            می‌نـویـسـم با کـلام عـشـق تـو

چشم یعـقـوب دلم، چشم انتظار            صبح هجران تو را در شام تار

بی‌خبر از خود، جنون‌پیما شده            همچو مجـنون در پیِ لیـلا شده

در هوای بوی پیـراهن غـریب            هـمـنوا با نـالـۀ " أ مَنّ یـُجیب"

روضه‌خوانِ روضه‌های کربلاست            هاجر خـشکـیـده کامِ نیـنـواست

می‌برَد نام تو را با لحـن اشک            در کـنار علـقـمه سقـا و مَشک

تـشنه‌کامی لحـظـه‌های انتـظار            بیـقـراری در هـوای زلف یـار

از حرم تا علـقـمه طـوفان شده            چشم غمگـینِ غزل گریان شده

در فراق آسمان محشر به پاست            چشم زینب هم به سوی نیزه‌هاست

"ما رأیتُ" گوی، هنگام ظهور            از کـنـار قـتـلگـه وقـت عـبـور

لحـظـه‌های دیـدنت را بـیـقرار            می‌رود شام و تو را چشم انتظار

خـیمۀ چـشم انتـظاران را ببـین            دیـدۀ غـمگـینِ بـاران را بـبـین

"ربّنا" از ما، تو خود "آمین" بگو            از حضور روضۀ یاسـین بگو

ما گـرفـتـاریم و غافـل از دعـا            یـابن زهـرا! ای شـفـیعِ "ربّـنا"

ما رها از خویش و در بند دلیم            آنفدر کاهل که از خود غـافـیلم

دسـت مـا و دامـن احـسـانِـتـان            ای فــدای دیــدۀ گــریــانــتــان

گـاه‌گـاهی به نگـاهی دل ما را دریـاب            جان به لب آمده از درد، خدا را، دریاب

اگر از دولت وصل تو مرا نیست نصیب            گـاه‌گـاهی به نـگـاهی دل ما را دریاب

دل ما را به شب هجر فروغی بفرست            شـب‌روِ وادی انـدوه و بــلا را دریـاب

به وفاداری تو شهـرۀ شهرم ای دوست            ز وفـا مـعـتـکـف کـوی وفـا را دریاب

کاروان رفت من از همسفران دورم دور            مـنِ از قــافــلـۀ شـوق جــدا را دریـاب

راه باریک و بسی پر خطر و تاریک است            سببی ساز و درین مهلکه ما را دریاب

تـا فـغـان دل غــمـدیـدۀ مـا را شـنــوی            نازنـیـنـا سحـری بـاد صـبـا را دریـاب

سوی «پروانه» نظر کن که دعاگوی تو باد            گـنـه‌آلـودۀ خـود را بـه مــدارا دریــاب

دامـن بـاد صـبـا بـا گُـل لـبــخـنـد آمـد            لـب تـقـویـم بـه پـابـوسـی اسـفـنـد آمـد

نـفـس آیــنــه از دیــدن او بــنــد آمــد            آخـریـن سـورۀ تـوحـیـد خـداونـد آمـد

می‌چکـد آیۀ تطهـیر از این آبِ حیات

مَقدم گُل‌پسر حضرت نرجس صلوات

سِرِّ مجـنونی عـشاق عـیان خواهد شد            هرچه ناگفتۀ عشق است، بیان خواهد شد

در زمین صحبت آقای زمان خواهد شد            عـالم پـیـر دگر باره جوان خواهد شد

تو شروعی، تو طلوعی، تو چراغ‌افروزی

تو نگاری، تو بهاری، تو خودِ نوروزی

لـوح ایـمـانِ مُـزیَّـن به دعـا یـعـنی تو            در دل صور یقین زنگِ صدا یعنی تو

پُـل نـزدیک به دیـدار خـدا یـعـنـی تو            کُـلُّـهُـم؛ پـنـج‌تـن آل عــبـا یـعـنـی‌ تـو!

حـسـنی‌زاده‌تـرین احـمد مخـتـار تویی

فـاطـمه‌وارتـرین حـیـدر کـرار تـویـی

تو همان کشتی در عرش شناور هستی            گل خوشبوی بهشتی که معطر هستی

بهترین نـسخۀ یک مرد دلاور هـستی            وارث تیغ دو دَم‌، وارث حـیدر هستی

ظرف میلاد تو مَظروفِ علی را دارد

پای تو کـعـبه گـریـبان بدرد، جا دارد

چارده شاخۀ گُل جـمع شده در باغـت            هر سحر حضرت جبریل شود مشتاقت

مـکّـۀ قـلـب مـرا فـتـح کـنـد اخـلاقـت            تکیه بر کعبه بزن، دل ببر از عُشّاقت

ما عجـم‌ها، همه سلمانِ مسلـمان توأیم

خـادم مـرقـد سلـطـان خـراسـان توأیم

لحظۀ دیدن خـورشـید، نویدِ فـرداست            آخرِ جـادۀ این رود، شـکـوهِ دریـاست

شوق دیدار تو از برق نگاهم پیداست            سامرا؛ صحـنۀ پیـدایش زیـبایی‌هاست

به همان تربت اعلات قسم، جانِ منی!

هـمـۀ دلخـوشـی نـیـمـۀ‌ شـعـبـان مـنی

دشت خشکـیدۀ ما چشم به باران دارد            یوسف مصری ما میل به کنعان دارد

کم کن این فاصله‌ها را، اگر امکان دارد            مادرم سخت به برگشت تو ایمان دارد

وای از این دربه‌دری، وای از این خون‌جگری

پـدرم پـیـر شد و از تو نیـامـد خـبری

حس تردید نشسته است به روح و جانم            هُرم کـفر است که آتش زده بر ایمانم

رونـقی نیست در این کـاسـبـیِ دکـانـم            گـره کـور ظـهـور تو مـنـم، می‌دانـم!

با همین وضع دلـم، بس که شما آقایی

بخـدا شـنـبـه هم آدم بـشـوم، مـی‌آیـی!

بغض دیروزی تو، گریۀ فردای من است            روی دیوار وصالت رد خون‌های من است

دیگران را مَنِشان پشت درت، جای من است            مسجـد تو همۀ لـذت دنـیای من است!

جمکران؛ گـریۀ بسیار فقـط می‌چـسبد

روضۀ مشک عـلـمـدار فقط می‌چسبد

آن صدایی که مرا سوی تماشا می‌خواند            از فرامـوشیِ امروز به فـردا می‌خـواند

آشـنـا بود صـدا، لهـجـۀ زیـبـایی داشت            گله از فاصله، از غربت و تنهایی داشت

هم‌نفس با من از آهنگ فراقـم می‌خواند            داشت از گوشۀ ایران به عراقم می‌خواند

یادم انداخت که آن سوی تماشا او هست            می‌روم می‌روم از خویش به هر جا او هست

جمکران بدرقه در بدرقه، تسبیح به دست            سهله آغوش گشوده‌ست مفاتیح به دست

رایحه رایحه با بـوی خودش می‌خـوانَد            خانۀ دوست مرا سوی خودش می‌خوانَد

خانۀ دوست که از دوست پُر از خاطره است            خانۀ دوست که نام دگرش سامـره است

آن اویـسم که شبی راه قـرن را گم کرد            با دل ما تو چه کردی که وطن را گم کرد؟

وطن آن‌جاست برایم که پر از خویشتن است            یعنی آن‌جا که در آن خانۀ محبوب من است

سامرا! خانۀ محبوب من! از او چه خبر؟            از دل‌آرام من، از خوبِ من، از او چه خبر؟

ما همه غـرق سکـوتـیم تو این‌بـار بگـو            سامرا! طـاقـت ما طاق شد از یار بگـو

سـایـۀ روشـنـش آورده مـرا تـا ایـنـجــا            بوی پـیـراهــنـش آورده مـرا تـا ایـنـجـا

به اذانش، به قنوتش، به قـیامش سوگند            به رکوعش، به سجودش، به سلامش سوگند

قَسَمت می‌دهم آری به همان راز و نیاز            آخرین بار کجا در حرمت خواند نماز؟

آخرین مرتبه کی راهی میقات شده‌ست؟            آخرین بار کجا غرق مناجات شده‌ست؟

خسته از فـاصـلـه‌ام با منِ بی‌تـاب بگـو            با من از گـریۀ او در دل سـرداب بگـو

سامرا! ای که بلندای شکوهت عرش است            گرد و خاک قدمش روی کدامین فرش است؟

حرمت سـاحـل آرام‌تـریـن امـواج اسـت            این گدا سامره‌ای نیست، ولی محتاج است

از زمـسـتـان پـیـاپـی به بـهـارم برسـان            بر لبم عرض سلام است به یارم برسان

ما بـه تـکـرار دچــاریـم بـگـو بـا یــارم            غیـر او چـاره نـداریـم، بـگـو بـا یــارم

رنگ و رو رفته شد آفاق، به دنیا برگرد            ما نخـوانـدیـم دعـای فــرج امـا بـرگـرد

آنچه را مـانع دیـدار شد از دیـده بگـیـر            جز تو ما از همه گفتیم، تو نشنیده بگیر

تو فقـط چـارۀ هر دردی و برمی‌گردی            وعدۀ بی بـرو برگـردی و برمی‌گـردی

روزیِ باغچه آن روز نفـس خواهد بود            جای دل، آن‌چه شکسته‌ست، قفس خواهد بود

از سـر مـأذنـۀ کـعـبه اذان مـی‌خـوانـیـم            قبلۀ کـج شده را سوی تو می‌چـرخـانـیم

هر کجا می‌نگـرم ردّ عـبورت پیـداست            کوچه در کوچه نشانی ظهورت پیداست

تازه این اول قصه‌ست، حکایت باقی‌ست            ما همه زنده بر آنیم که رجعت باقی‌ست

می‌نـویسم که شـب تـار سحـر می‌گـردد            یک نفر مانده از این قوم که برمی‌گردد

جـبرئـیل روی پـرش باز غـزل آورده            اسـتـعـاره کـمـی ایـهــام و بـدل آورده

عشق با « حیِّ علی خیرُ العمل » آورده            واژه واژه بـه لـبـم جــام عـسـل آورده

«یوسف» مصریِ « زهرا » سرِ بازار آمد

به «زلیـخـا» بـسـپاریـد که دلـدار آمـد

کوچه را ریسه ببـندید چـراغان بُکـنید            عـرش را گُـل بزنـید آینـه‌بـندان بُکـنید

جان نثار قـدمش زود به قـربان بُکـنید            خلق را مستِ شراب رُخ جانان بُکنید

دل ز « نرجس» نه که صد دل ز همه عالم بُرد

هرچه خوبی‌ست به دنیا نوۀ خـاتم بُرد

باز هم صحبت ما قصۀ گـیـسویش شد            تا سحر حرف و حدیث خمِ ابرویش شد

باز هـم قـبـلـۀ ما سـلـسـلـۀ مـویـش شد            دلمـان مـشـتری خـاکِ سرِ کـویش شد

« دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند

و اندر آن ظلمت شب آب حیاتم دادند»

یازده قرن ز نبودت دل من گلگون است            سوختم از غم دوری تو چشمم خون است

طالبِ دیدن تو گشته دلم، مجنون است            هفت پشتم به تو و طایفه‌ات مدیون است

یـوسـف فـاطـمه و حُـسنِ خـتـام طاهـا

لحـظه لحـظه برسد بر تو سـلام طاهـا

می‌شود شادی آن قـلب سپـیدت بشوم؟            یا که مهـمان سر سفـرۀ عـیدت بشوم؟

سیصد و سیزدهمین یار شهیدت بشوم            کاش رخصت بدهی « شیخ مفیدت» بشوم

با ظـهـورت دل غـمـدیـده ما شـاد نـما

بـا نـفـس‌هـای گـلِ فــاطــمـه آبـاد نـمـا

سی نفر یار نداری که پـریشان ماندی            مثل یـوسـف اسـیرِ غـم زنـدان مـاندی

همدم غربت و صحرا و بیـابان ماندی            از گـناهِ منِ غـفـلـت‌زده پـنهـان ماندی

مددی کن که به عشق تو مسلمان بشوم

با ولایت به نفس‌های تو «سلمان» بشوم

چقدر تا سحـر عـشق، عـبورت مانده؟            چشممان خیره به معیادِ ظهورت مانده

بانویی دست به پهلو به حضورت مانده            روی مسمار و دری چشم غیورت مانده

قَـسـمت می‌دهـم ای مـنـتـقـم آل عـلـی

دگر از راه بـیـا ای به همه خلـق ولی

طوفان، حریف ساحل این انقلاب نیست            آئـیـنه‌ای مـقـابـل این انقـلاب نیست

از ابر، آفـتـاب، هـراسـان نمی‌شـود            یک ذرّه ترس در دل این انقلاب نیست

با دشمنش بگو که درختی تناور است            دیگر بگـو اوایـل این انقلاب نیست

وادادگی و سـازش و تـسلـیم مطـلقاً            راه امـامِ راحـلِ این انـقـلاب نیـست

از "آرمان" خود هم اگر دور مانده ‌است            تقصیر ماست، مشکل این انقلاب نیست

این روزها میان شهیدان چه همهمه‌ست            این انـقـلاب ادامـۀ فـریـاد فـاطـمه‌ست

از تشنگی چه واهمه، از دشمنان چه باک            وقتی عَلم به دست علمدار علـقمه‌ست

تا گـردن معاویه دَه ضربه بیش نیست            اطراف خیمه‌گاه علی از چه همهمه‌ست

فرعـون هم مقـابل مـوسی کـسی نبود            جادوی سامری که فقط یک مجسّمه‌ست

حکـم خـدا مگر حکـمـیّت نیـاز داشت            با اشعری بگو که زمان محـاکـمه‌ست

فریاد فـاطمه‌ست که پیچـیده در جهان            مقصود اگر علی‌ست، شهادت مقدمه‌ست

اگر به ديـدۀ ظاهـر، نهـانی از نظـرم            چو نورديده نشستی، درون چشم ترم

اگركه راه درازی‌ست، بـين من با تو            منم كـه در ره جُرم و گـناه در سفـرم

بيـا زلال مـحـبـت! دمی مـرا دريـاب            كه در شرار گناهان خويش شعله‌ورم

چگونه با تو بگـويم، اسـير نفـس شدم            كه شرم می‌چكد از ديدگان خون نگرم

بيا كه بال و پرم را گناه سوزانده‌ست            دگر برای پـريـدن نـمانـده بـال و پرم

دلم گـرفـتـه! كـجـایی؟ بـيـا امـيـد دلـم            ز جمعه‌های بدون تو خون شده، جگرم

اگرچه فرصت عمرم كم است و فرصت نيست            ولی هـنوز، به راه وصـال منـتـظـرم

تمام عـمـر دعـای فـرج بـه لـب دارم            بدان اميد كه فـيضی از اين دعا ببرم

«وفایی‌ام» كه پُر از ظلمت است زندگی‌ام            بيا و نـور بده بر من و شب و سحرم

ای پــیـشـتـازان شـفــق آمــاده بـاشـیـد            فـرمـانـبـران مـلک حـق آمـاده بـاشـید

در آسمان مردی دو چشمش بر شماهاست            مردی که از آن سوی مشرق‌ها هویداست

مـردی که هـیات‌دار بـاغ آسمان است            بر آل طاها گـلشنش رنگین‌کمان است

مردی که از آنسوی اقـیانوس پیداست            او چـلـچــراغ آسـمـانِ آسـمـان‌هـاسـت

مردی که از نسل خلیل و بوتراب است            مردی که رعنا قامتش چون آفتاب است

مردی که از نسل کریم ابن کریم است            ابـروش بسم الله الرحـمان رحـیم است

ای شـهـسـواران نجـابت بـاده‌خـواران            مرغان حق دُردی‌کشان ای سربداران

آمـاده باشید ظـلـمت شب را شـکـسـته            در انـتـظـار خـیـل یـارانـش نـشـسـتـه

او از تـبـار خـیـبر و فـتح المبین است            مردی که گامش آسمان پیمای دین است

هان ذوالفقارش حال بیرون از نیام است            آماده باشـید وقت رزم و انـتـقـام است

فرا رسیدن شعـبان مبارک ای عـشاق            نزول رحمت یزدان مبارک ای عشاق

بزرگ‌عـید محبان مبارک ای عـشـاق            قدوم حضرت جانان مبارک ای عشاق

اگر در عالم ایجاد شور و زمزمه است

ولادت گل نرجس، عزیز فاطمه است

امام عـسکری از شوق روی دلبـندش            نخواهد این که بگیرد نظر ز فرزندش

ربوده دل ز پـدر، بین گـریه، لبخـندش            شده‌ست طاق بهشت، ابروان پیـوندش

به آن خجسته جمال و به آن حمیده صفات

به خـال هـاشـمی او محـمدی صلـوات

تــمـام مــاه‌رخـان را مـنــظـم آوردنــد            از آسمان مه و خـورشید با هم آوردند

سـتـاره‌های درخـشـان، فـراهم آوردند            و بـاز، پـیـش رخ مــاه او کـم آوردنـد

کمان ابرو و چـشمان نافـذش زیباست

نوشته‌اند که طاووس جنّت الزهراست

عزیز فاطمه لب را به خنده تا وا کرد            خدای داند و بس در جهان چه غوغا کرد

امین وحی خـدا، خـویش را مهـیا کرد            هزار دسـتۀ گـل، هـدیه بر ملیـکا کرد

مپرس این که ملیکا که بوده یا او کیست

ملـیکـۀ همه افلاک و مـادر مهدی‌ست

چه دختری! که ز شه‌زادگان رومی بود            نـبـی در عـالـم رؤیـا مـدیح او فـرمود

مسـیـح در نـظـرش آمد و وِرا بِـسُـتود            وَ در مکاشـفه‌ای بعدِ گفت و بعدِ شُنود

به یک اشارۀ زهـرا ز اهـل ایـمان شد

عروس فـاطمه با دست او مسلمان شد

به یـمن مقـدم او عـرش نـورباران شد            نـصـیب عـرش‌نـشـینان دم بهاران شد

از آن زمـان که رخ مـاه او نمایان شد            هزار شکـر که مـولای اهل ایـمان شد

تن فـسـردۀ مـا را حـیـات خـواهـد داد

زمـانه را ز سـتـم‌هـا نجات خواهد داد

نـگـاه دلـبـری‌اش دل ربـوده از مــادر            صدای حیدری‌اش در فضا طنین‌گستر

پـدر ز مـادر و مـادر بگـیردش ز پدر            که جـبـرئـیل و ملائک به گـفـتۀ داور

وجـود اقـدس او را به آسـمـان بـردنـد

بـهـشـت را به میان بهـشـتـیـان بـردند

اگرچه شد دل نرجس ز دوری‌اش بی‌تاب            سه روز دیدۀ مادر نمی‌نشست به خواب

پس از سه روز شد آخر ز دیدنش شاداب            بگو به حضرت نرجس، امان ز قلب رباب

نسـیم از دل غـم‌دیـده‌اش تـوان می‌بُرد

سه شعبه اصغر او را به آسمان می‌بُرد

لـوای دولـت او تـا در احـتــزاز شـود            بـزرگ پــرچـم اسـلام در فـراز شـود

مسیح پشت سـرش گرم در نـماز شود            به کعبه تکیه کند، بغض بسته باز شود

دوبـاره تـازه نـمـایـد بـهـار هـم‌عهـدی

صَلا زنـد که أنا المُنـتـقـِم، أنا المهـدی

لـوای نـصـرُ مِنَ الله را کِـشد بر دوش            شـرارِ فـتـنـۀ کـفـّار می‌کـنـد خـامـوش

ز آبشار نگـاهـش حـرم شود مدهـوش            رسد صدای اذانش ز بام کعبه به گوش

نـه آن اذان کـه بـگـویـنـد قـوم نـا آگـاه

اذانِ أشـــهـــد أنَّ عـــلـــی ولــیُّ الـلـه

به انـتـقـام عـزیـزان ز جـای برخـیزد            ز خاک، آن دو ستـمکار را برانگـیزد

به نخل خشک شده آن دو را بیـآویـزد            شرار شعـله به آن دو شرور می‌ریزد

به جـرم اینکه ربـودنـد حق حـیـدر را

به پیـش سـاقی کـوثـر زدنـد کـوثر را

امــیــر عــالــم ایــجــاد یــا ابـاصـالـح            ســلام مـا بـه شـمـا بــاد یـا ابـاصـالـح

کـنــار پـنــجــره فــولاد یـا ابـاصـالـح            زنـم به شـوق تو فـریـاد یـا ابـاصـالـح

خـدای را بـه امـام غـریب مـی‌خـوانـم

به شوق دیدنت، أمَّن یُجـیب می‌خـوانم

بیا که آیـنه زین بیـش شرمگـین نشود            بیا که هجر تو بر نفع خصم دین نشود

بیا که خون به دل و جان مؤمنین نشود            تحمّلِ غـم هجـر تو بیش از این نشود!

بیا که فاطمه چشم انتظار دولت توست

امید خسته‌دلان جهان، حکومت توست

بیا که شـیعه نـشـسـته‌ست در محن آقا            چـکـیـده خـون دل لالـه در چـمـن آقـا

مـن از کـدام ســتــم آورم سـخــن آقــا            عـراق، سـوریه، بـحـرین، یا یـمـن آقا

قـسم به حضرت زهـرا! بیا بیا مهدی!

به آه زیـنـب کـبـری! بـیـا بـیـا مهدی!

ای جـلـوۀ رخ تو ز هـر مـاه، مـاه‌تـر            از هرچه هست، وصل توأم دلبخواه‌تر

در آسـتـان لـطـف تو مـأوا گـرفـتـه‌ام            هسـتی پـنـاه هـر کـه بـود بـی‌پـنـاه‌تـر

در انـتـظار دیـدن خـورشـید روی تو            چشمم شود به جاده گهی خشک و گاه، تر

بر حسرتی که می‌کشم از بهر دیدنت            قلبم گـواه و اشک دو چـشـمم گـواه‌تر

از دست‌های خالی و این عمر پُر گناه            رویـی سـیـاه دارم و قــلـبـی سـیـاه‌تـر

بابودن تو هـر که زنـد رو به دیگری            کاری نـکـرده اسـت ازین اشـتـبـاه‌تـر

عشاق روی تو همه خـوبـان عـالـمند            جز من نـبـوده است کسی پُـرگـنـاه‌تر

جای بدی شده است جهان بی‌حضور تو            ظلـم یـهـود کـرده جـهـان را تـبـاه‌تـر

باز آ و ذوالفقار علی را به دست گیر            تا خصـم را به تـیغ کـنی سر بـراه‌تر

بس که زیباست رخ آینه از جلوۀ رویش            مثل لیلا شده چشمان جهان خیره به سویش

آفتاب آمده از شـرق نگـاهـش به تـمـاشـا            ماه انداخته خود را به شب روشن مویش

باز جاری شده عطرش به دل کوه و بیابان            نفس باد صبا مشک‌فشان گـشته ز بویش

دشت، خاموش به وجد آمده از بانگ اذانش            آب، لب‌تشنه به جوش آمده از شوق وضویش

کربلا آخر عشق است، عجب خاک غریبی‌ست            آسمانی‌ست که حیران شده از روی نکویش

آخر قصه چه تلخ است اگر قامت خورشید            خم شود تا بگذارد لب خود را به گلویش

تو نور آمدی و شب ز خواب خوش پا شد            تو چـشـمه آمـدی اما مـدینه دریا شد

گل از گل همۀ خـانواده‌ات بشـكـفـت            شـكـوفـه‌های نـگـاه تو تا شـكـوفا شد

دوبـاره دور و بر كـوچـۀ بنی هـاشم            بـهـشـت گـمـشدۀ هر فـرشته پیدا شد

ز بس ستـاره برای زیارت آمده بود            شـب تـولـد تـو مـثـل روز زیـبـا شـد

تو طعـم نـوبـر فرزند را چـشانـیـدی            به یـمـن آمـدن تـو حـسـیـن، بابـا شد

همیـنكه در بغـل مـادر آمدی گـفـتـند            بهشت زینت آغوش و دوش لیلا شد

حدیث مجمر و اسپند را بخوان و ببین            كه چشم‌های حَسَد محو در تماشا شد

هــزار مــرتــبـه الله اكـبــر از قــدّی            كه آرزوی بـلـندای سرو و طوبا شد

هزار مـرتـبـه الله اكـبـر از چـشـمـی            كه مست از آن همه انگورهای دنیا شد

هــزار مـرتـبـه الله اكـبـر از مـویـی            كه لطف مختصرش رفت و شام یلدا شد

هــزار مــرتــبـه الله اكـبــرت گـویـم            كه با صدای تو داوود مست و شیدا شد

تمـام خِـلـقت و خُـلـقت شـبیه پیغـمبر            تمـام نـاز و نـیازت شـبـیه زهـرا شد

تویی تو یوسف یعقوبِ شهر پیغـمبر            منم همانكه به یك غمزه‌ات زلیخا شد

عـلـی اول نـسـل عـلی! عـلی یـارت            كه هـیـبت تو تـمـامـاً علیِ اعـلی شد

به شوق صوت اذانت به عرشِ گلدسته            چقـدر مـأذنه دلـتـنگ صبح فردا شد

پس از تو رفت دگر خیر از سر عالَم            پس از تو خاك به فـرق تمام دنیا شد

رشیـد بودی و بعد از شكـستـنت بابا            شكست بس كه كنار تو از كمر تا شد

هـنوز عـطـر تو از بین دشت می‌آید            به یـاد لالـۀ سـرخی كه ارباً اربا شد

امشب به زمین خُـلد مخـلـد شده پیدا            نادیـده رخ خـالـق سـرمـد شده پـیـدا

در بیت ولا روی مـحـمـد شده پـیـدا            با خلـق بگـوئـید که احـمد شده پـیـدا

حق داده به شاهِ شهدا دسته گل امشب

تبریک بگـوئید به خـتم رسل امشب

خیزید که حورا غزل عـشق سروده            آئـید که از کعـبه عـلی جلـوه نمـوده

فرزند حسین بن عـلی چهـره گشوده            دل از پـدر و زینب و عـباس ربوده

پیداست در او جلـوۀ پیـغـمبر و آلش

گل‌بوسه گرفته حَسَن از ماه جـمالش

بر، داد به هستی شجر عصمت لیلا            حورا ز بهـشت آمده بر خـدمت لیلا

انداخت گل از وجد و شعف طلعت لیلا            لبخـند زنـد فـاطـمه بر صورت لیـلا

با آمنه گـوئـید عـروست پـسـر آورد

سر تا به قـدم مثل تو پیـغـامبر آورد

در ظلمت شب، مرغ سحر خوش خبری کرد            خورشید حسین بن علی جلوه‌گری کرد

بیرون شد و بر نسل جوان راهبری کرد            طفلی که به مخلوق دو عالم پدری کرد

بر خلق صفا داد، صفا داد، صفا داد

بر درد شـفـا داد، شـفا داد، شـفـا داد

او باقی و خوبان دو عالم همه فانی‌ش            پیران همه مرهون عنایت به جوانی‌ش

تا آن سوی عـالـم اثر لطف نهانی‌ش            صد باغ بهار است به یک برگ خزانی‌ش

او قلب نبی، عشق علی، جان حسین است

جانش نتوان گفت؛ که جانان حسین است

زینب شده محبوب به سیمای نکویش            لیلا زده از پنجۀ دل، شانه به مویش

با خـنده گـشـودند همه دیـده بسویش            از بوسۀ عبـاس گـل انداخـته رویش

تا دیـد پـدر طـلـعـت نــورانـی او را

بوسید سر و صورت و پیشانی او را

این است که رخ رنگ شد از خون خدایش            این است که بوسند سر و رو، شهدایش

این است که جانِ همه عـالم بفـدایش            این است که گفـته‌ست معاویه ثنایش

نامش علی و اشبه مردم به رسول‌ست

ریحـانـۀ ریحـانۀ زهـرای بـتـول‌ست

ای خیل ملائک! ز سما لاله فـشانید            امشب شب عید است همه مدح بخوانید

عـیدی خود از یوسف زهرا بسـتانید            از جام طهـورا همگان را بچـشـانید

با شادی و با خنده و با زمزمه امشب

تبریک بگـوئید به زهرا و به زینب

ای سایه‌ای از قامت و قد تو قـیامت            وی موکب دل را سر کوی تو اقامت

اسـلام ز زخـم بـدنت یـافـت سلامت            زیـبـاست بر انـدام تو دیـبای امـامت

لطفی! که به سوی حرمت راه بپوئیم

میـلاد تو را پیش تو تـبریک بگوئیم

تو مـهـر فـروزان سـمـاوات هـدایی            تو مثل عمو، چشم و چراغ شهدایی

تو زنده به عشقی و در این راه فدایی            تو خـون خـدا و پـسر خـون خـدایـی

با عشق تو ز آغاز سرشته گِلِ "میثم"

تو در دلی و هست مزارت دلِ "میثم"

به جهـان بار دگر لطفِ دگر داده خـدا            تا که بر دوحۀ* دین، باز ثمر داده خدا

قمری سر زده از بُرج ولایت کامشب            جلوه بر دَهر از این طُرفه قمر داده خدا

شب میلاد علی‌اکبر و زهـرا شاد است            که به نور بصرش نور بصر داده خدا

به حـسـیـن‌بن‌عـلی داده خـداونـد عـلـی            پسـر فـاطـمـه را نـیـز پـسـر داده خـدا

پدری هم چو حسین و پسری هم چو علی            گهـری پاک به این پاک‌ْگـهـر داده خدا

به تو یا فـاطـمه تـبریک و تـحـیّت بادا            که به فـرزنـد تو فـرزنـد دگر داده خدا

رحمت و مَکرمت و علم و حیا، فضل و کمال            این همه حُسن به این تازه پسر داده خدا

"اَشبَه‌ُالنّاس" به پیغمبر و ماتم که مگر            باز پیـغـمـبر دیگـر به بـشـر داده خدا؟

صاحب شوکت و فَر، اوست که مُلک دین را            از شکوه قـدمش شوکت و فَر داده خدا

ای که "قَد قامتِ" عُشاق بُوَد قامت تو!            ز قـیـامـت به قـیـام تو خـبـر داده خـدا

خُلق و خَلق نبوی، علم و کمال عـلوی            ای علی جان! همه را بر تو مگر داده خدا؟

در شجاعت چو حسین و به صبوری چو حسن            ارث بر تو ز عمـو و ز پـدر داده خدا

ناصـرِ دین خـدایـی تو و دین خـود را            به فـداکـاری تو فـتح و ظـفـر داده خدا

شاهد زندۀ جانبازی تو کرب و بلاست            بر تو میراث شجاعـت ز پدر داده خدا

بهتر از دولت مِهـر تو و آبـائت نیست            هر متـاعی که بر اَبـنـاءِ بشر داده خدا

همه دردی به دوا می‌رسد از خاک درت            وه که در خاک تو این قدر اثر داده خدا

من تو را فطرسم ای آنکه ز مَهد پدرت!            باز بر فـطرس پَر سوخـته پَر داده خدا

از دو عالم به تو دل بستم و دارم ز تو چشم            حَـمدُلِله به من این حُسن نظـر داده خدا

دست از دامن لطـفـت نکـشـم تا به ابد            که مرا مهـر تو در عـالـم ذَر داده خدا

این هم از نعمت شیرینی تمجید شماست            که سخـن‌های مرا شهدِ شکـر داده خدا

بر "موید" ز غم عشق تو همچون "خسرو"            سـیـنـۀ سـوخـتـه و دیـدۀ تـر داده خــدا

بـهـر مـدّاحـیِ اجــدادِ گــرام تــو بُــوَد            طبع وارسته که بر این دو نفر داده خدا

چون گـشـودند ز هم دفـتـر دانـایی را            زمزمه کـرد مـلک نـغـمۀ شـیـدایی را

کرد پُـر نـور خدا این شب رؤیایی را            تـا بـبـیـنـنـد هـمـه جـلـوۀ زیـبــایـی را

هاتفی گفت: درِ رحمت حق واشده است

خلقـت روی علی اکـبر لیلا شده است

این گل سرخ که رخـسـارۀ احمد دارد            خال برگـونۀ خود ابروی مـمـتـد دارد

رنگ‌وبـو از چـمن گـلـشن ایـزد دارد            صورت و سیرت خود را ز محمّد دارد

هـمـه گـل‌ها بـنـشـسـتـنـد به نـظارۀ او

تا که بابا بزند بـوسـه به رخـسـارۀ او

مادر افکـنـد نظـر تا به مـه دلجـویـش            دید یک هـالـۀ نوری به رخ نیکـویش

که گل انـداخـتـه از بوسۀ بـابـا رویش            بوسه زد بر رخ او، کرد چو غنچه بویش

گفت ای نوگل من! یوسف لیـلا هستی

بهتر از ماه شب عـید، تو زیـبا هستی

خوبرویان جهان محو جـمالش هستـند            باکمالان نه همین مات کمالـش هـستند

عرشیان باخبر از جاه و جلالش هستند            فرشیان عاشق دیدار و وصالش هستند

بنـگـرد هـرکه ورا جـلـوۀ سـرمد دیده

هم علی اکـبر و هم روی محـمـّد دیـده

شاد شد قلب همه از دل خرسند حسین            شد زمین محو جـمال گل دلبند حـسین

آسمان مات شد از چهرۀ فرزند حسین            همچو غنچه زده لبخند به لبخند حسین

مـادر او همه دم غـنـچه خود می‌بـوید

با حسین بن علی شکـر خـدا می‌گـوید

در وجودش ز ازل روح عبادت دیدند            روی پـیـشـانی او نـور سـعادت دیـدند

در قـد و قامت او شـور رشادت دیدند            قـدسیان در دل او شوق شهـادت دیدند

شادی و غم شب میلاد علی درهم شد

غم چو آمد طرب و شوق و مسّرت کم شد

کـاش مـا آیــنـه‌دار گـل مــولا بـاشـیـم            هـمـه جـا آبــروی اهـل تــولا بـاشـیـم

ای «وفایی» همه آسوده به فردا باشیم            گر مـحـبـان عـلـی اکـبـر لـیـلا بـاشـیم

هرکه در راه خـدا با عـلی اکـبر باشد

روز محـشر همه‌جا با علی اکبر باشد

خبر از عرش الهی به زمین می‌آید            که به انگشتریِ عشق، نگین می‌آید

مـعـنیِ سبـزِ اجـابت متـجـلی گردید            آیِـنــه‌دارِ امـامـت مـتـجـلـی گـردیـد

"عالم پیر دگر باره جوان خواهد شد"            با قدومش، همۀ نور، عیان خواهد شد

متجـلی شده در صورتِ او پیـغـمبر            در وجودش شده تکرار، دقیقا حیدر

چِقَدَر خُلقِ کریمانۀ او زهـرایی‌ست            کارِ او مثل پـدر تا به ابد آقـایی‌ست

مثلِ دریاست عطایش، علنی می‌بخشد            به گدایانِ سَرایش، حسنی می‌بخـشد

او دلاور یلِ هاشم نسبِ دوران است            مثلِ عباس عمویش، غضبش طوفان است

شبِ تاریکِ غم و غصه، دگر سر آمد            نـوۀ حـیدر و زهـرا، علی اکـبر آمد

متحـیر شده‌اند از رُخِ زیبـاش، همه            ای به قربان قد و قامت رعناش، همه

او عـصایِ پدرش بود، ولی تا افتاد            به رویِ دوشِ حرم، سختیِ دنیا افتاد

تا که دیـدند عـلی رویِ زمین افتاده            "همه گفتند حسین‌بن‌علی جان داده"

گرچه بـالای سـرش آمده اما، دیگر            همه‌ جا پر شده از اکـبرِ لـیلا دیگر

در کـنـارِ بدنِ او به پـدر می‌خـنـدند            جگرش خون شده بر خونِ جگر می‌خندند